ODBUDOWA I ROZWÓJ

Od stycznia 1945 roku powracający do Warszawy jej mieszkańcy korzystali z zapasu wody pozostałego w zbiornikach Stacji Filtrów. Ustawiały się po nią długie kolejki. Usunięcie sięgających 30% majątku Wodociągów i Kanalizacji zniszczeń powstałych w czasie Powstania i po jego kapitulacji, oraz skompletowanie maszyn i armatury zrabowanych i wywiezionych z Warszawy przez wycofujące się wojska niemieckie trwało kilka lat.

22 stycznia 1951 roku decyzją Rady Narodowej m. st. Warszawy Wodociągi i Kanalizacja przekształcone zostały w przedsiębiorstwo państwowe z obowiązującą do dziś nazwą: Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w m. st. Warszawie.

Lata pięćdziesiąte przyniosły nowe wyzwania. Obudowa przedwojennych,budowa nowych osiedli, powiększenie w 1951 roku terytorium Warszawy o 456 km² wymagało nowych inwestycji wodociągowych i kanalizacyjnych. W roku 1955 średnia dobowa produkcja wody w porównaniu z rokiem 1939 wzrosła o 125 tys. m³/dn, długość sieci wodociągowej o 157 km, a kanalizacyjnej o 144 km .

W przewidywaniu dalszego wzrostu potrzeb Warszawy, oprócz stałego wydłużania sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, budowano nowe obiekty na Stacji Pomp Rzecznych i Stacji Filtrów oraz pompownie kanalizacyjne. W 1964 roku uruchomiony został Wodociąg Praski. Ujęcie Zasadnicze tego wodociągu, z powodu jego kształtu Warszawiacy natychmiast nazwali "Grubą Kaśką" w nawiązaniu do "starszej siostry" tego samego imienia, zabytkowej studni "na Tłomackiem". Nowe ujęcie wody powstało w zgodnie z koncepcję inż. Włodzimierza Skoraszewskiego, która zakładała wykorzystanie wody rzecznej infiltrującej przez pokłady piasków zalegających pod dnem Wisły nad warstwą nieprzepuszczalnych iłów trzeciorzędowych. Woda odbierana jest przez ułożone promieniście dreny. Ujęcie Zasadnicze połączone jest z urządzeniami uzdatniającymi i tłoczącymi wodę do sieci tunelem pod dnem Wisły i Wałem Miedzeszyńskim. W latach 1969 i 1970 oddane zostały do eksploatacji 2 ujęcia uzupełniające, działające na tej samej zasadzie, co "Gruba Kaśka".

W 1971 roku ilość wody dostarczanej Warszawie w ciągu doby przekroczyła 500 tys.m³.W uzdatnianiu wody swój udział miał już oficjalnie oddany do eksploatacji w 1972 roku na terenie Stacji Filtrów 2-gi ciąg technologiczny, zbudowany na licencji francuskiej firmy H. Degremont, wykorzystujący do uzdatniania proces koagulacji. Długość sieci wodociągowej przekroczyła w 1975 roku 1500 km, kanalizacyjnej 1000 km.

W 1986 roku - 100 lat od momentu, w którym Warszawa otrzymała pierwszą wodę z lindleyowskiego wodociągu uruchomiony został Wodociąg Północny usytuowany w Wieliszewie nad Zalewem Zegrzyńskim, z którego czerpie wodę do uzdatniania.

Początek lat 90-tych to okres odchodzenia od uzdatniania wody pobieranej z nurtu Wisły. Budowane na lewym brzegu rzeki ujęcia infiltracyjne zapewniają dobrej jakości wodę najstarszym urządzeniom uzdatniającym, zaprojektowanym przez W.H.Lindleya - filtrom powolnym.

W 1991 roku Warszawa otrzymała pierwszą w swej historii oczyszczalnię ścieków. "Czajka" - największa w Polsce oczyszczalnia mechaniczno-biologiczna o przepustowości hydraulicznej 400 tys.m³/dn służy niestety tylko prawobrzeżnej części miasta. Oczyszcza w ciągu doby ponad 240 tys.m^3/dn ścieków z prawobrzeżnej Warszawy i okolicznych miejscowości.

Od 1997 roku realizowany jest zakrojony na olbrzymią skalę Program Poprawy Jakości Wody, który oprócz budowy ujęć infiltracyjnych zakłada zmiany w technologii uzdatniania wody wypracowane przez lata doświadczeń. Należy do nich między innymi wyposażanie filtrów powolnych i pospiesznych w węgiel aktywny oraz zmiana środka używanego do dezynfekcji wody ze stosowanego od lat chloru na dwutlenek chloru. Dla części odbiorców poprawa jest już odczuwalna.