|
JUŻ DZIAŁAMY !!!
3 lipca 1886 r. woda popłynęła z kranów ku radości mieszkańców Warszawy, ukończono również budowę pierwszego kolektora kanalizacji miejskiej. Jednocześnie rozpoczęła pracę stacja próbna do sprawdzania i napraw wodomierzy , a powstała w 1869 roku służba wodociągowa przekształciła się w 1888 roku w inspekcję sieci wodociągowej i kanalizacyjnej.
W.H. Lindley kierował pracami do wybuchu I Wojny Światowej, kiedy to prace zostały przerwane. Współuczestniczyli w budowie wodociągów i kanalizacji dla Warszawy Jego dwaj bracia - Robert Searles i Joseph, z których ten ostatni związany był z Warszawą 17 lat. |
OWOCNE DWUDZIESTOLECIE
 |
|
inż. Wendrowski |
Po odzyskaniu niepodległości podjęto dzieło Lindleya, niestety bez Jego udziału. Zmarł w Londynie 30 grudnia 1917 roku.
Dwudziestolecie międzywojenne było okresem wzmożonych prac zarówno przy kontynuacji przerwanych wojną zamierzeń przewidzianych w projekcie W.H. Lindleya jak i nowych inwestycji, których realizacja była niezbędna dla zaspokojenia potrzeb Stolicy. Warszawa powiększyła, bowiem swoje terytorium niemal trzykrotnie, dzięki przyłączeniu niektórych przedmieść, rozwój budownictwa mieszkaniowego i przemysłu stały się nowym wyzwaniem dla budowniczych wodociągów i kanalizacji.
Kolejno, więc oddawano do eksploatacji: Osadnik Czerniakowski o powierzchni ok. 18 ha, służący klarowaniu wody wiślanej (1928) i Zakład Filtrów Pospiesznych wstępnie filtrujących wodę dla lindleyowskich filtrów powolnych.
 |
|
Charles Des Baillets |
Projekt generalny Zakładu Filtrów Pospiesznych, uwzględniający warunki lokalne, który miał stać się podstawą do projektu szczegółowego,
wykonanego w porozumieniu z firmą Jewell Export Filter Co., przygotowany przez inż. Wendrowskiego, przedyskutowany został na konferencji w
dn. 9-10 maja 1928 roku, zainicjowanej przez Prezydenta Miasta. Uczestnicy obrad zaakceptowali projekt, zobowiazując inż. Wendrowskiego
do zaznajomienia się z zakładami filtrów pospiesznych, w których zainstalowano aparaturę firmy Jewell, w miastach Little Falls, Albany i Montreal.
Plonem podróży inż. Wendrowskiego, w czasie której obejrzał wodociągi i przeprowadził rozmowy z firmą konsultacyjną Pears, Greely i Hansen z
Chicago oraz Spółką Inżynierską Charles Des Baillets i Michael Karol Morssen z Montrealu została uznana za najdogodniejszą ze względu na
deklarowany przez nią czas wykonania i mniejsze koszty przedsięwzięcia.
Zakład Filtrów Pospiesznych uruchomiono 23 marca 1933 r. w obecnosci ówczesnego Prezydenta RP Ignacego Mościckiego.
 |
|
Zakład Filtrów Pospiesznych
|
Kanalizacja nie była w stanie odebrać zwiększonej ilości ścieków. Sieć
istniejących kolektorów i kanałów bocznych z małymi wyjątkami nie mogła
być dalej rozszerzana, stało się, zatem konieczne opracowanie nowego projektu.Wykonał
go prof. dr Karol Pomianowski w latach 1922 - 1926. Realizację tego projektu
przerwał wybuch II Wojny Światowej.
1 stycznia 1924 roku, wydziały miejskie zajmujące się budową i eksploatacją wodociągów i kanalizacji zostały przekształcone w przedsiębiorstwo Wodociągi i Kanalizacja, działające na podstawie statutu zatwierdzonego przez Radę Miejską. Pierwszym Dyrektorem Wodociągów i Kanalizacji został inż. Edward Szenfeld.
W 1930 roku przedsiębiorstwo uzyskało własną siedzibę w zaprojektowanym przez inż. arch. Romualda Millera gmachu przy pl. Starynkiewicza 5.